Spójnik „a” jest spójnikiem współrzędnym łączącym różne wypowiedzenia, takie jak: przeciwstawne, łączne, wynikowe i uzupełniające. W tego typu wypowiedzeniach złożonych ze spójnikiem „a” zawsze stawia się przecinek:
- - Łukasz ma wspaniały, piękny rower, a jego kolega ma szybki samochód.
- - Raport miałeś przygotować na godzinę 15, a dopiero teraz mi go dajesz?
- - Pojadę na rowerze, a ty z racji tego, że bolą cię nogi, wsiądziesz do autobusu
- - „Solidarność” rozpoczęła kolejny strajk na kolei, a na jego czele stanął przewodniczący.
W utworach literackich można spotkać towarzyszące spójnikowi a także inne znaki interpunkcyjne, takie jak: myślnik, średnik oraz dwukropek:
- - Błyskawice, pochmurne niebo (…); a pod nimi – nadal rozpalony piasek.
Jeżeli spójnik „a” znajduje się w obrębie grupy wyrazów, to w wypowiedzeniu pojedynczym nie stawia się przecinka. Jeżeli natomiast spójnik „a” ma w takich konstrukcjach funkcję przeciwstawną, to stawia się w nich przecinek:
- - Chłop swoje, a baba swoje
- - Skowronek śpiewał cicho a łagodnie
Jeśli jednak spójnik „a” w funkcji łącznej wprowadza człon o charakterze dopowiedzenia lub wtrącenia, to stawia się wtedy przed nim przecinek:
- - Robię zakupy w Realu i Tesco, a rzadziej w Biedronce.
- - Testy oddały najpierw dziewczyny, a dopiero po nich chłopcy.
Spójnik „a” może też wystąpić w zdaniu w postaci partykuły nawiązującej i wzmacniającej, która odnosi się do całej wypowiedzi lub do jednego wyrazu. Taka funkcja tego spójnika pojawia się po różnych znakach interpunkcyjnych, takich jak: przecinek, myślnik i kropka:
- - Tak a tak.
- - Ten a ten.
- - Tyle a tyle.
- - Wcale a wcale.
- - Bardzo a bardzo.
W wypowiedzeniu może także pojawić się partykuła „a” nawiązująca i wzmacniająca, odnosząca się do całej wypowiedzi lub tylko do jednego wyrazu. Takie zastosowanie „a” pojawia się po różnych znakach interpunkcyjnych, takich jak: przecinek, myślnik i kropka:
- - A nie mówiłem, że znowu popełniłaś błąd?
- - Mój syn ciągle mnie pyta, a jak, a kiedy, a co, a gdzie, a po co, a dlaczego.
Spójnik „a” może też przybrać formę wykrzyknika wyróżniającego różne żywe stany uczuciowe. Stawia się w takiej sytuacji po nim znak wykrzyknienia lub przecinek:
- - A! Złapałem cię na gorącym uczynku!
- Aa, Złamałam nogę!