Funkcje znaków interpunkcyjnych

W polskim systemie interpunkcyjnym znajdziemy 10 znaków. Do najczęściej używanych zaliczają się:

• - kropka,
• - przecinek,
• - znak zapytania,
• - znak wykrzyknienia,
• - dwukropek.

Rzadziej natomiast stosujemy takie znaki interpunkcyjne jak:

• - myślnik oznaczający pauzę,
• - wielokropek,
• - nawias,
• - cudzysłów,
• - średnik.

Niemniej jednak wszystkie one są jednakowo ważne, ponieważ zapewniają jednoznaczność wypowiedzi, a także ułatwiają jej zrozumienie oraz właściwie wygłoszenie. Poszczególne znaki interpunkcyjne oprócz wymienionych już funkcji ogólnych posiadają funkcje właściwe tylko dla siebie. Przecinek, średnik i kropka oddzielają w zdaniu sąsiadujące ze sobą człony. Kropka jednocześnie służy do zamykania wypowiedzenia. Dwukropek zapowiada wyliczenia przydatne, gdy np. chcemy wyliczać cechy jakiegoś człowieka: - Jasiu jest: mądry, silny, inteligentny, sprytny itp. Wielokropek służy natomiast do przerywania zdania, a myślnik wskazuje na opuszczenie części wypowiedzenia. Na ładunek emocjonalno-logiczny w wypowiedzi pisemnej wskazują takie znaki interpunkcyjne jak: pytajnik, wykrzyknik, częściowo też pauza oraz wielokropek. Do cytowania czyjejś wypowiedzi lub artykułu umieszczonego w jakimś źródle tekstowym służy z kolei cudzysłów. Najważniejszą rolę w polskim systemie interpunkcyjnym odgrywa struktura zdania, dlatego nazywany jest on systemem składniowym. O tym, jaki charakter ma wypowiedzenie, a zarazem jaki jest stosunek części zdania oraz jego zdań składowych, informują znaki przestankowe, którymi są oznajmienie, wykrzyknienie oraz pytanie. Znaki te zaznaczają także tekst główny i poboczny zdania oraz tekst własny i cytowany.